door Peter van Diest

Als je van paarden houdt

Stel, je sport is voetbal. Kan gebeuren, er zijn ergere dingen. Je bent er erg enthousiast over en je hebt op een gegeven moment genoeg geld bij elkaar gespaard om naar een echte topwedstrijd te gaan. Dus je zit daar op de overdekte tribune, gespannen wachtend op de dingen die komen gaan. (De spanning wordt nog enigszins verhoogd door de zelfgemaakte vuurwerkbom van degene die naast je zit.) Dan komen de elf spelers het veld op, je grote favoriet voorop. Je verrekt bijna je nek om alles goed te kunnen volgen en dan zie je... iets geks. Je favoriete voetballer, je grote voorbeeld, heeft iets aan zijn hoofd. Er loopt een dun zwart staafje van ergens bij zijn oor tot voor zijn mond. Je kijkt nog eens goed: het is een microfoontje. Dan begint hij te praten. Door het dronken gebrul van je buurman kun je het nog niet goed volgen maar je begint een angstig vermoeden te krijgen. En dan hoor je het ineens luid en duidelijk: de grote voetballer legt uit aan het publiek WAT VOETBAL EIGENLIJK IS. Je denkt even aan een misselijke grap maar dan maakt blinde woede zich van je meester en je rukt de vuurwerkbom uit de handen van je verbouwereerde buurman, steekt hem aan met de uit de mond van je andere buurman geconfisqueerde sigaret, en smijt hem in de globale richting van je (inmiddels ex-) idool.

Dan wordt je wakker. Totale opluchting als je je realiseert dat het allemaal niet echt was. Brr, voetbal? Dressuur, dßt is je sport! Toch blijft er iets knagen...

Ander voorbeeld. Je kijkt naar de televisie. Bij het zappen ben je blijven steken bij een programma over auto's. Je weet aardig wat van auto's en je luistert ge´nteresseerd naar wat de presentator te vertellen heeft. Dan komt het volgende item en je valt bijna uit je stoel van verbazing en ergenis: er komt iemand in beeld wandelen die, volkomen ongegeneerd, komt uitleggen wat een auto nou eigenlijk is. Onwillekeurig denk je weer aan de vuurwerkbom uit je droom van daarnet, maar je beheerst je. Het is tenslotte een duur ding, zo'n televisie. Het enige wat je kunt doen onder deze omstandigheden is zo snel mogelijk wegzappen.

Waar wil ik eigenlijk heen? Nou, hierheen: de situaties die ik zojuist beschreef komen nooit voor. Voetballiefhebbers worden intelligent genoeg geacht (ik heb het nadrukkelijk niet over hooligans) om deskundig commentaar te kunnen volgen zonder dat steeds weer opnieuw de basisbeginselen moeten worden uitgelegd. En ook autofanaten worden in hun favoriete programma's niet gespaard waar het technisch jargon betreft. En ze malen er niet om want zo willen ze het.

Waarom moeten paardenliefhebbers het dan doen met programma's en shows waarin steeds maar weer op de meest infantiele manier uit de doeken wordt gedaan wat iedere zichzelf respecterende ruiter al lang weet? En waarom is de camera steeds gericht op het hoedje van Anky als ze een passage doet en we dus meer ge´nteresseerd zijn in een totaalshot, of, als het echt niet anders kan, de benen van haar paard? En waarom is de heer IJsvogel nog steeds niet met pensioen? Dit zijn vragen waar je mee zit als doorsnee ruiter, dames en heren lezers. Wie het antwoord weet mag zich aanmelden bij de redactie van "Als je van paarden houdt" of bij de organisatie van shows als "Het Paardenspektakel Annex Westernexperience". (Wie zo'n naam verzint houdt niet van paarden maar uitsluitend van het woord "annex".)






-/-