door Peter van Diest

Cowboys

De cowboys van het wilde westen hadden het al door. 's Avonds rond het kampvuur, met een bord ondefinieerbare prut op hun knieŽn en een fles whiskey onder handbereik, zeiden ze op geheimzinnige toon tegen elkaar: "There ain't no horse that can't be rode and there ain't no cowboy that can't be throwed". Je ziet, grammatica was niet hun sterkste kant, maar ze wisten wel wat van paardrijden. (Voor wie ze niet verstond: er is geen paard dat niet bereden kan worden en er is geen ruiter die niet afgeworpen kan worden. Grammaticaal correct nu, maar 't loopt natuurlijk voor geen meter meer.) Om te bewijzen dat ze gelijk hadden organiseerden ze rodeo's, festijnen die voornamelijk bedoeld waren om uit te vinden met hoe weinig hersens iemand nog op een wild paard kan gaan zitten. Het woord rodeo komt van het Spaanse "rodear", wat bijeendrijven betekent, iets dat voor koeien al behoorlijk bedreigend is. Maar dat vonden de cowboys niet spannend genoeg en ze verzonnen er nog allerlei andere kwellingen bij. Zo kun je, in plaats van op een paard, natuurlijk ook op een stier gaan zitten. Nou durf ik dat ook wel, vooropgesteld dat de stier dood is, maar voor de cowboy begint de pret pas echt als er met een leren veter iets onaangenaams wordt gedaan ergens aan de onderkant van de (levende) stier. Wie langer dan acht seconden op de combinatie stier/veter kan blijven zitten is in cowboyland een held. Vanaf de tribune worden door het publiek continu aanwijzingen geroepen en de meest gehoorde vakterm is "yeehaa!", maar over de betekenis van deze kreet zijn de geleerden het nog niet eens. Kwade tongen beweren dat hiermee uiting wordt gegeven aan de vreugde over zoveel gebroken botten, maar dat verklaart niet waarom je het tegenwoordig ook wel hoort op buurtfeestjes, bij het aansteken van de barbecue.

"Yeehaa" is trouwens niet het enige dat is komen overwaaien uit Amerika, hier te lande ziet men in paardenkringen ook steeds meer mensen met franjes aan hun rijkleding en een cowboyhoed op. En dan hebben we het over volwassen mensen hŤ? Ze rijden op "quarterhorses", hetgeen niet betekent dat je er vier nodig hebt om een ťťnpaardstrailer te vullen maar wel dat ze erg snel zijn op de kwartmijl. Hun bewegingen doen nog het meest denken aan die van de gemiddelde fileforens. Je weet wel, agressief optrekken, vol in de remmen, van die dingen. De gewilligheid waarmee deze paarden voldoen aan de verzoeken van hun berijder doet angstige vermoedens rijzen over de gebruikte methodes om ze die ongein te leren.

Terug naar de rodeo in Amerika. Daar is intussen het volgende onderdeel begonnen. De cowboys die nog niet waren afgevoerd naar het ziekenhuis nemen nu deel aan een wedstrijdje "kalfje pesten". Hierbij wordt het onfortuinlijke diertje eerst een tijdje opgejaagd door een wild met zijn benen klapperende cowboy op een paard met blijkbaar stalen flanken, waarna de man (heus, vrouwen verzinnen zoiets niet) behendig een lasso om de kop van het kalf gooit om zijn paard vervolgens een noodstop te laten maken. Het paard kan dat veel beter dan het kalf, dat het toch ook al niet van plan was, met het gevolg dat het beestje zo ongeveer horizontaal opgehangen wordt. De ellende is dan nog niet voorbij: de cowboy springt van zijn paard en bindt razendsnel drie poten van het inmiddels panische kalf bij elkaar. Yeehaa!

Op een bumpersticker in Amerika las ik een keer het volgende: The more people I meet, the more I love my dog. Dus er bestaat wel zoiets als dierenliefde daar, maar ze weten het nog niet allemaal.






-/-