door Peter van Diest

De edele viervoeter

Paarden zijn veel meer waard dan mensen, dat is algemeen bekend. Immers, is er bij mensen slechts sprake van edele delen, een paard is edel in z'n geheel. Zo wil althans het gebruik. Zelf hecht ik er niet zo aan, maar vele collega-paardenliefhebbers krijgen een gepijnigde uitdrukking op hun gezicht als iemand het zomaar ineens over de kop van een paard heeft. Laat staan dat ie begint over de bek of de poten. Als de spreker niet al tijdens het uitspreken van dergelijke enormiteiten tot het inzicht komt dat wat hij zegt niet helemaal kies is, dan wordt hij er wel even fijntjes op gewezen dat dit toch echt de perken van het betamelijke ver te buiten gaat. Waarop de ongelukkige het dan ook nog vaak presteert te vragen naar het waarom van die in zijn beleving enigszins onredelijke zucht naar paardverheerlijking. Ogen worden ten hemel geslagen, vuisten worden gebald en tanden geknarst, en plaatsvervangend gaan de oren plat in de nek. Kortom, woorden schieten tekort, maar de lichaamstaal spreekt boekdelen.

Zo'n vraag naar het waarom werd mij ook gesteld, een tijdje geleden, toen ik op stal bezig was met de gebruikelijke dingen. In dit geval betrof het een gezin dat, eenmaal per ongeluk op stal terecht gekomen ("oh, kijk jongens, ze hebben hierachter ook paarden bij dit restaurant"), van de gelegenheid gebruik maakte de kinderen eens in aanraking te laten komen met paarden. Maar dat "in aanraking komen met" moest toch blijkbaar vooral niet al te letterlijk worden opgevat want de vader legde wat extra autoriteit in zijn stem toen hij verordonneerde: "Nooooit achter een paard gaan staan, Maikel!" Op zijn kleine-eigenwijze-jongetjes manier ging Maikel (ik slik m'n sporen in als ze het niet zo schreven) prompt achter een paard staan luchtboksen. Maar het paard in kwestie was het mijne, het liefste dier op aarde, dus het jochie mocht van geluk spreken. Zijn zusje, een stuk verstandiger, bleef een beetje op afstand maar vroeg wel heel direct: "Meneer, waarom is een paard eigenlijk een edel dier?"

Tja, wat zeg je in zo'n geval? Ik dacht even na en probeerde: "Stel je eens een weiland voor met daarin een koe in galop. Heb je dat? Kijk nu even in gedachten in het weiland ernaast. Daarin gaat een paard in galop... Moet ik het nog verder uitleggen?" Dat hoefde dus niet, gezien de aha-erlebnis die dit teweeg bracht bij het meisje en haar ouders. Ik hoefde dus ook niet uit te weiden over het feit dat een koe doorgaans overkruist galoppeert, wat met een goedgevulde uier natuurlijk geen pretje kan zijn, laat staan een fraai gezicht. Zoonlief was intussen het boksen moe en stond een paar mestballen te ontleden met zijn schoenen. Wel een erlebnis natuurlijk, maar het aha-gehalte viel een beetje tegen, geloof ik.

Voor mijzelf was het eigenlijk ook wel een kleine verrassing. Niet dat van die edele paarden, dat wist ik natuurlijk al lang. Maar die manier om het duidelijk te maken aan een ander, dat was nooit eerder zo bij me opgekomen. Eigenlijk is het beeld dat ik opriep zo'n beetje de essentie van de edele-paarden-gedachte: het edele zit 'm in de schoonheid en de gracieuze bewegingen van het paard. Maar daar houdt het dan ook meteen mee op want in andere opzichten blijft een paard natuurlijk een dier als elk ander. Bepaalde biologische aspecten laten zich nu eenmaal niet verloochenen, ook niet bij paarden. Zeker niet als je die aspecten via je schoenzolen introduceert in de dure lease-bak van je vader. Zo deed Maikel die dag toch nog een belangrijke ontdekking: het edele van een paard zit aan de buitenkant, als je dieper graaft dan krijg je stront.






-/-