door Peter van Diest

De Mongolen

Heb je er wel eens bij stilgestaan hoe moeilijk de vierde ruiter in de geschiedenis het moet hebben gehad met alleen al de gedachte aan het bestijgen van een paard? (De vierde ruiter? Ja, inderdaad, de vierde, daar kom ik zo op, lees eerst maar even verder.) Badend in het zweet moet hij hebben gelegen in zijn tent op de steppen van wat later de Oekrane zou gaan heten ('t was een Mongool en lang geleden), in angstige afwachting van de volgende dag. En terugdenkend aan de gebeurtenissen van de voorafgaande dagen. Hoe die ouwe gek het krankzinnige plan had opgevat dat ze moesten proberen paarden te temmen om erop te rijden! Hij mocht de groep dan aardig geleid hebben de afgelopen jaren, grazige weiden en zo, maar het grote aftakelen was nu toch duidelijk begonnen. En de idioot wist ook niet van ophouden, h? Ik bedoel maar, zijn vrienden Djengiz en Timoer hadden tezamen in totaal zeventien ribben gebroken en zijn broer Koeblai kon alleen nog maar met een rietje eten. En dan waren de rietjes nog niet eens uitgevonden! Ja, ok, ze hadden wel stukjes riet, maar daar zaten natuurlijk niet van die handige ribbeltjes in zodat je zo'n ding zo leuk kan ombuigen.

Koeblai was er als eerste in geslaagd langer dan drie tellen op de gladde paardenrug te blijven zitten. Hij had zich vastgegrepen aan de manen en zijn benen om het paard geklemd. "Hakken laag!" had hij zijn broer nog toegeroepen. Hij wist eigenlijk ook niet waarom, maar om de n of andere reden leek hem dat belangrijk. Maar het mocht niet baten, broerlief gleed zijdelings van het paard dat wild om zich heen trapte. Resultaat: n gebroken kaak en een paard dat achter de horizon verdween. (H, misschien een idee, eerst een omheining bouwen.) En nu mocht hij het morgen proberen, als vierde. (Zie je wel?) Hij zou wel willen voorstellen dat die ouwe het zelf eens probeerde, maar democratie was iets dat in die streek zelfs duizenden jaren later nog niet echt van de grond wilde komen, dus zo'n voorstel was misschien nog wel riskanter dan op een paard gaan zitten. Hij hield het de volgende dag langer uit dan zijn onfortuinlijke voorgangers, onder meer doordat hij ontdekte dat het omlaag drukken van zijn hakken daadwerkelijk effect had. De dressuur was geboren. Een donkerharige vrouw die had plaatsgenomen op een deken in een hoek van de inderhaast opgetrokken omheining riep hem toe: "Hou je tenen naar binnen, je kunt ieder moment opstijgen!" En deze ongeveer zes millennia uit zijn verband gerukte opmerking betekende meteen alweer een behoorlijke sprong voorwaarts voor de zojuist ontstane hippische discipline.

Om even terug te komen op mijn vraag aan het begin: gezien het plezier dat wij beleven aan paardrijden mogen we wel dankbaar zijn dat er iemand op het idee is gekomen om paarden te gaan gebruiken om erop te rijden en dat iemand anders het lef heeft gehad om het daadwerkelijk te proberen. Hoezo, iemand anders? Nou, van iemand die zo briljant is om het concept "paardrijden" te bedenken, mag je toch verwachten dat ie ook slim genoeg is om het niet zelf te proberen, wel? Althans, niet voordat de paarden ook waren ingelicht over het plan. En zker niet vr de uitvinding van de cap.

Hoe het afgelopen is met onze Mongoolse vriend? Nou, laat ik het zo zeggen, het idee van een omheining had z'n positieve maar ook z'n negatieve kanten. Aan de negatieve kant van de balans stond de constatering dat een hek de kans om lelijk terecht te komen danig vergroot. Een positief punt was echter dat niet lang na de introductie van de omheining ook het springen was uitgevonden.






-/-